Οι σκιές του Λουής Ντάνκη

louisΤο επώνυμο του Λουής Ντάνκη είχε γίνει πολλές φόρες η αιτία να ξεκινήσει μια κουβέντα γύρω από τα παιδικά πειράγματα. Ωστόσο, εκείνος ισχυρίζονταν πως δεν είχε υποστεί κάποιου είδους μπούλινγκ στην παιδική του ηλικία εξαιτίας του. Όπως υποστήριζε, σύμμαχός του σε αυτό ήταν ο Τζωρτζ Όργουελ, ο μόνος άνθρωπος που δημιούργησε ένα σοφό γαϊδουρινό χαρακτήρα.

Οι φίλοι του όμως, που τον γνώριζαν από τα πρώτα σχολικά του χρόνια, ήξεραν καλά πως ο λόγος που έχαιρε ενός ιδιότυπου σεβασμού δεν ήταν ούτε ο Οργουελικός γέρο Μπέντζαμιν ούτε τα μεγάλα πεταχτά αυτιά του που θα μπορούσαν άνετα να είναι η καταβολή του ονόματός του αλλά και ο καλύτερος συνδυασμός για μια τέλεια παιδική καζούρα.

Ο Λουής Ντάνκη, δεν είχε καθόλου καλές επιδόσεις στα μαθήματα, ούτε στα αθλήματα ενώ τη χειρότερη βαθμολογία την είχε σίγουρα στις σχέσεις του με το άλλο φύλο. Η εμφάνιση του με το μεγάλο κεφάλι και τα υπερμεγέθη αυτιά δεν τον βοηθούσε ιδιαίτερα, αλλά και ο ίδιος έδειχνε να μην ενδιαφέρεται για τις ερωτικές σχέσεις. Μόνος σύμμαχος του ήταν η απίθανη δεξιότητά του στη δημιουργία σκιών με τα χέρια.

Οι σκιές του Λουής Ντάνκη μπορούσαν να μαγνητίσουν κάθε λογής ον που περιπλανιόταν κοντά στον τοίχο που προβάλλονταν. Οι συμμαθητές του μπορούσαν να δαπανήσουν όλο τους το διάλειμμα κάθε φορά που η σπάνια λιακάδα του Λονδίνου βοηθούσε τον Λουής να δημιουργήσει. Τα παιχνίδια σταματούσαν, οι κρυμμένοι έβγαιναν από τις κρυψώνες τους και όλοι μα όλοι στέκονταν κατάπληκτοι πίσω από την πλάτη του Λουής το πρόσωπο του οποίου ήταν το μόνο που έμενε ανέκφραστο σαν ένα τυφλό και κουφό γέροντα που δεν αντιλαμβάνεται τις ριψοκίνδυνες φιγούρες ενός σχοινοβάτη που ακροβατεί σε μια πετονιά πάνω από τους καταρράκτες της Βικτώρια.

Ο Φόρεστ, ο γάτος του σχολείου, μπορούσε να κυνηγά για ώρες παράλληλα με τον μαντρότοιχο του προαυλίου το ποντίκι που σχηματίζονταν από τα χέρια του Λουής, ενώ έκανε κόρτε στη σκιά της γάτας που ο Λουής έφτιαχνε παίζοντας με τον ήλιο του Γενάρη. Τα λουλούδια του σαγήνευαν τις πεταλούδες, οι μύγες του μάζευαν τα βατράχια του Τάμεση, και τα ψάρια έκαναν τους γλάρους να πετούν χαμηλά πάνω από τα κεφάλια των μαθητών.

Μπορούσε να καθηλώσει κάθε βλέμμα και να αποσπάσει κάθε προσοχή. Η άριστα ρεαλιστική απεικόνιση των σκιών έκανε ακόμα και τον υπεύθυνο του απέναντι εργοταξίου να παραπονεθεί στο διευθυντή του σχολείου για την μειωμένη απόδοση των εργατών του τις ηλιόλουστες μέρες. Του επισήμανε ότι τους έχει συλλάβει επανειλημμένως να χαζεύουν βουβά φιλμ με γυναικεία λικνίσματα και άγρια ζώα που προβάλλονταν στο αίθριο του σχολείου.

Διευθυντής ήταν ο Ρόμπερτ Σμούθ, ένας από τους πιο στρυφνούς και αγενείς δάσκαλους. Δεν έδωσε σημασία στα λόγια του εργοδηγού που μάταια ορκίζονταν για την εγκυρότητα της μαρτυρίας του. «Μάλλον ο ήλιος σε βαράει στο κεφάλι» του απάντησε και έκλεισε την πόρτα με το αριστερό χέρι αφού πρώτα τον έσπρωξε έξω με το δεξί.

Δεν θυμήθηκε ποτέ ξανά τα λόγια του εργολάβου έως ότου αντίκρισε τη σκιά του να αγορεύει όρθια μπροστά στον μαυροπίνακα ενώ εκείνος κάθονταν στην έδρα. Σάστισε καθώς παρατηρούσε το στόμα της όρθιας σκιάς του να σχηματίζει κάθε λέξη που άρθρωνε με καθυστέρηση μικρότερη από αυτή του ντουμπλαρίσματος ενός Μεξικάνου ηθοποιού. Δοκίμασε να σηκώσει το στυλό του, να κατσαρώσει τα λιγοστά μαλλιά του, να βγάλει το σακάκι του. Η σκιά ανταποκρινόταν πάντα ταχύτερα και από ένα ζωντανό μίμο. Ξαφνικά σηκώθηκε και έτρεξε προς τον πίνακα την ίδια στιγμή που η σκιά του, κάνοντας την αντίθετη ακριβώς κίνηση, τον απεικόνιζε καθιστό ακριβώς πίσω από την καρέκλα της έδρας.

Ο γέρο Σμούθ έτρεχε για ώρα πανικόβλητος κυνηγώντας τη σκιά του γύρω από τα θρανία χάνοντας το αυστηρό ύφος και την αυτοπεποίθησή του όπως ακριβώς ένας ψωνισμένος ταυρομάχος που διαπιστώνει πως ξέχασε την μπέρτα και τα φαρμακερά του βέλη καθώς ο ταύρος μπαίνει στην αρένα. Δεν άφησε απ’ τα μάτια του την ταραγμένη σκιά του και δεν πρόλαβε να δει ούτε τον Λουής που ήταν όρθιος μπροστά στο παράθυρο σμιλεύοντας μια ακτίνα ήλιου, ούτε την ηρεμιστική ένεση που καρφώθηκε στα οπίσθιά του, σαν κέρατο ταύρου, λίγο πριν καταρρεύσει.

Ήταν η τελευταία μέρα του Σμούθ και του Λουής στο σχολείο. Ο Σμούθ νοσηλεύτηκε για δεκατέσσερις μήνες και ταυτόχρονα του αφαιρέθηκε η άδεια διδασκαλίας. Ο Λουής, αν και δεν αποδείχτηκε ποτέ η ενοχή του, αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 δούλευε σαν πλανόδιος καλλιτέχνης φτιάχνοντας σκιές σε κεντρικά κτήρια της πόλης. Μάζευε αρκετά χρήματα στο καπέλο του απεικονίζοντας σκιές εφίππων αστυνομικών κάτω από τον Πύργο του Λονδίνου, πειρατικά πλοία και γοργόνες στο λιμάνι και τον Ιησού Χριστό να περπατά έξω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Όμως οι ηλιόλουστες μέρες του Λονδίνου είναι ελάχιστες και έτσι δεν κατάφερνε παρά να επιβιώνει φτωχικά.

Φυλακίστηκε για τριάντα μέρες όταν πρόβαλε ένα γουρούνι πάνω στην γενική αστυνομική διεύθυνση. Αργότερα, μετά την αποφυλάκισή του, οι Τάιμς δημοσίευσαν μια φωτογραφία της πρόσοψης των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ με τη γυμνή σκιά της Θάτσερ, στα τέσσερα, μπροστά σε ένα νταβραντισμένο ανθρακωρύχο. Ο τίτλος έλεγε «Φυλακίστε τον Λουής». Παρόλο τον ντόρο που ξέσπασε, οι φίλοι του Λουής χαρακτήρισαν το γεγονός προβοκάτσια υποστηρίζοντας ότι ο Ντάνκη ήταν αντικυβερνητικός αλλά όχι σεξιστής.

Έκτοτε, και αφού καταδικάστηκε ερήμην σε αρκετά χρόνια, τα ίχνη του χάθηκαν. Κάποιοι είπαν ότι ταξίδεψε στην Ελλάδα και έζησε προβάλλοντας αρχαίους Έλληνες στο βράχο της Ακρόπολης και πίτες με γύρο χοιρινό στην πλατεία Μοναστηρακίου.

Ο Γκέρι Καλαμπρίτο, Ιταλός ιδιωτικός αστυνομικός, σχετίζει τον Λουής με την ανεξιχνίαστη ληστεία που συνέβη στο Σαλέρνο της Κομπανίας στα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ο ταμίας, και βασικός μάρτυρας, είχε καταθέσει ότι αντιλήφθηκε τον ληστή όταν ένας πελάτης, κοντός με μεγάλα αυτιά, έπεσε κάτω κοιτάζοντας έντρομος μια σκιά ενός άντρα που κρατούσε καλάσνικοφ. Κανείς από τους αυτόπτες δεν κατάφερε να θυμηθεί το χρώμα των ρούχων του ληστή και κανείς τους δεν είχε μεγάλα αυτιά.

Όλα αυτά είναι εικασίες και θεωρίες συνομωσίας που αναμοχλεύονται, χρόνια τώρα, από αργόσχολους εραστές αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το γεγονός είναι ότι οι σκιές του Λουής Ντάνκη κυνηγήθηκαν για πολλά χρόνια σε όλες τις ηλιόλουστες χώρες του κόσμου έως το 2005 όπου και φυλακίστηκε στο Μπελέμ της Βραζιλίας.

Οι φυλακές γέμισαν ξαφνικά με σκιές χελιδονιών που περνούσαν μέσα από τα κάγκελα· ινδιάνικα τόξα εμφανίζονταν στους τοίχους και σημάδευαν τους ανθρωποφύλακες και ανεμόσκαλες ένωναν σαν κυκλώνες τον ξάστερο ουρανό με το προαύλιο. Μια νύχτα με πανσέληνο η σκιά ενός κρατούμενου με μεγάλα αυτιά σκαρφάλωσε στον πέτρινο μαντρότοιχο και έπεσε στο έδαφος μετά από μια ριπή που έμελλε να ξεσηκώσει την μεγαλύτερη εξέγερση των φυλάκων της πόλης. Οι εξεγερμένοι κρατούμενοι, αρνήθηκαν να μπουν στα κελιά τους και έμειναν δίπλα στο νεκρό τραγουδώντας και σχηματίζοντας αστέρια με σκιές όπως τους είχε διδάξει ο Λουής. Μετά από τρεις μέρες παρέδωσαν τη σορό σε ένα αυτοσχέδιο φέρετρο, φτιαγμένο από καφάσια φρούτων, και αποσύρθηκαν υπό την απειλή της επέμβασης των ειδικών δυνάμεων.

Στην κηδεία, οι οπαδοί του Λουής έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό και οδήγησαν το κασόνι εκεί όπου μετά από τρία χρόνια, στην εκταφή, τα κοράκια θα έβρισκαν χίλια περίπου κουκούτσια μάνγκου και ένα μεταλλικό καλειδοσκόπιο που όσο και αν το περιέστρεψε ο ιερέας του νεκροταφείου, δεν κατόρθωσε να δει τίποτα άλλο από τον κώλο ενός γάιδαρου που έτρεχε ελεύθερος σε πράσινα λιβάδια.

Εσύ, έχεις δει ποτέ τις σμιλεμένες ηλιαχτίδες του Λουής;

Kalikatzarakos

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s